خانه

زن‌ خانه‌بدوش

رضا فرمند

زن خانه‌بدوش، در کنار صندلی چرخدارش،

به زباله‌ای کهنه می ماند؛

و چون چرکی از پیاد‌ه‌رو روان شده‌است.

*

از دریچه‌ی سکه‌ای با او همسخن شدم:

واژه‌هایش چو دسته‌گلی زیبا بود؛

و به هر کاخی، کلیسایی می‌آمد؛

و می‌توانست دوستِ شراب و خنده شود.

*

در پیاده‌رو

دو چشم درخشان، با دانش دیدن

دو گوش هشیار با دانش شنیدن

و هزاران پُرسش‌ با دانش جُستن

در میان چرک و شاش و مزبله افتاد است!

پاریس ژوئیه ۲۰۰۶