خانه

مسافری خسته در فرودگاهِ شارلز دوگل

رضا فرمند

 

 

در فرودگاه شارژ دوگل

ایرانی کوچک، اعتصاب سفر،

اعتصاب سخن کرده است؛

و از خطِ  فارسی زندگی‌اش

یک واژه نیز دیگر نمی خواهد بخواند.

 

در فرودگاه شارژ دوگل

مسافری خسته به بی پناهی پناه برده است.

و گرداگردش

پَرچینی از نگاه‌های کنجکاو کشیده است.

 

در فرودگاه شارژ دوگل

مسافری بیزار

هرچه می‌کند نمی‌تواند از مرزهای خود بگریزد؛

و هرچه لب فرو می بندد

واژه‌های زبان مادری‌اش نمی‌میرند.

 

در فرودگاه شارژ دوگل

مسافری نومید

آرمان‌هایش را در چمدان‌های کهنه‌اش بسته است؛

و با درویشان پنهان جان‌اش در خانقاهِ هیچ

به خلوت نشسته است.

***

در فرودگاهِ شارژ دوگل،

در شاهراه همه‌ی سفرها

ایرانی خسته، ایرانی زخمی

از رفتن، باز مانده‌ است!

 

پاریس ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴