خانه

نگینه های شعر کامیار شاپور

 
 

 

من پیاده‌روهای خیس را

تا آنسوی شعر دنبال می‌کنم

و بر نیمکت های سبز میان راه می نشینم و می گریم

(تا آنسوی شهر، هفتاد سال عاشقانه)

*

تو میان تپه‌ها خانه‌ای داری

خانه‌ای پر از شراب و هماغوشی و مرگ (همان)

*

پائیز، برهنگی‌‌ات را دوست دارد! (همان)

-----------------------

از اتاقی در حومه‌ها

برگرفته از:

هفتاد سال عاشقانه