خانه

نگینه های شعر ژیلا مساعد

 
 


یله بر کجاوه‌ی اندوه
(۱۹۸۹)

 

گریه می کنم

گریه می کنم برای خانه‌ای که هزار سال

آن را از غبار روفتم و پاک نشد (سرزمین)

*

نه مادر و نه معشوقه‌ام دیگر (برده)

*

من با رگهای تو زنده ماندم

و اکنون

گیاهی عجیب،

نیم مرده و پیرم. (سبز)

*

بر دوش می کشم

بار هزار ساله‌ی شرم، پوشیدگی، حیا (شرم)

*

بالاپوشی از رویا دارم (بالاپوش)

 

ماه و آن گاو ازلی (۱۹۹۳)

 

در کوران تنهایی ایستاده‌ام

با روحی عریان

و جسمی که دچار رخوتی تاریخی است (بینایی)

*

هر حبه‌ی انار

طعم اندوه دختر چهارده‌ساله را دارد

در سرزمین من (انار وحشی)

*

آه من به دنبال مکانی می گردم

تا نعش خدایی را

که بر دوشهایم سنگینی می کند

برای همیشه به زمین بگذارم.( سرگردان)

 

پری‌زدگان (۱۹۹۶)

 

صدایم را بشنو

صدای زنی که برفی سنگین

 بر قلبش باریده است. (خانه‌ای کوچک)

*

تو بر نوک پستانهایم

 پولکهایی از بوسه می چسباندی (کنارم بمان)

*

اینک ما جن‌زدگانی حیرانیم

پری زدگانی مغموم (پری‌زدگان)

---------------------------

برگرفته از:

یله بر کجاوه‌ی اندوه. انتشارات آرش، ۱۹۸۹

ماه و آن گاو ازلی. آرش، ۱۹۹۳

پرزدگان. نشر باران، ۱۹۹۶