خانه

نگینه‌های شعر محمد باقر کلاهی اهری

 
 


آب در بلور خویش راه می‌سپرد (فواره دل)

*

بعد از عشق دلت را به که می‌سپاری؟ (بعد از عشق)

*

ماه با عکس‌اش برابر است

رود با آوای‌اش

و ما با معنای خویش! (زمزمه‌ها)

-------------------

دنده‌ی عریان سگی در مهتاب (رویا)