خانه

نگینه های شعر رضا براهنی

 
 


ظل الئه  ( چاپ اول ۱۳۵۷)

 

بیرون، کبوتران همه جا را گرفته‌اند (کبوتران)

*

زبانش ببری بود که در قفس دهانش می چرخید

(زندگی زندانی به قلم زنش)

 

اسماعیل (چاپ اول ۱۳۶۶)

 

تو نمرده‌ای، تو دیوانه ‌تر شده‌ای

*

دوزخ باضافه‌ی کلمه یعنی شاعر

*

مثل مسی بودیم که بهنگام سکه خوردن

- چنان تند و عمیق سوختیم که مسخ شدیم

*

اسماعیل!

برویم از بالای نخل ها موهای زنهای اهواز را جمع کنیم

*

شعری را که در خانه‌ی اجاره‌ای گفته شده باشد

                        - از صد فرسخی می شناسیم

*

شاعری در پشتِ سر من ایستاده است

شاعری که من و شعرم را با هم مثل شعری می سراید

اوست که شاعری بزرگ است.

 

بیا کنار پنجره (چاپ اول ۱۳۶۷)

 

احساس لطیف با تو بودن

گنجی است (سه تار)

*

مار،

خانه را نیش زد (دزد باغ)

*

تو کسی هستی که لبانش دنیا را با من

دشمن کرد (ویران کن!)

*

یک خانه‌ی بالدار خواهم ساخت (خانه‌خراب)

 

خطاب به پروانه ها و

چرا دیگر من شاعر نیمایی نیستم؟  (۱۳۷۴)

 

همیشه آنسوی مقصد پیاده شدیم (می سوزیم)

*

کی، با بالهای شخصی خود پرواز می کنید؟ (می سوزیم)

*

گل سیاه تو را من همیشه دوست داشته‌ام (وارونه)

----------------------------------

برتر از هر شعر و هر آواز

دستهای توست (دستها، آهوان باغ)

----------------------------------

عشق‌های بزرگ همیشه با کشیده‌های صدادار آغاز می‌شوند.

(از: سگ‌ها، شهروند)

*

من فقط یک میهن دارم: زیبایی زن (همان)

--------------------------------

برگرفته از:

 

ظل الئه. شعرهای زندان. امیرکبیر، ۱۳۵۸

اسماعیل  (یک شعر بلند). نشرمرغ آمین، ۱۳۶۶

بیا کنار پنجره. نشر مرغ آمین، ۱۳۶۷

خطاب به پروانه ها و

چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟ نشرمرکز، ۱۳۷۴

تاریخ تحلیلی شعر نو، شهروند