خانه

نگینه های شعر منصور برمکی

 
 


در قاب های دریائی

آنجا که موج خوانا بر می خاست

آواز گریه می خفت (با گریه های ساحلی)

*

با ما صدای گریه رها بود

مادر، کنار حادثه

تنها (همان)

*

وقتی پرنده می مرد

دست کبود مادر

از آب ها بیرون بود (همان)

--------------------------

برگرفته از:

تاریخ تحلیلی شعر نو