خانه

نگینه های شعر بتول عزیز پور

 
 


چین!

لیوان میانه‌سالی

در ایستگاههای ودکا پُر می شود

مینوشم و از عطر ابرها

می چکم (چین، فصل ها فرو می ریزند)

*

می نوشم تا زره‌ام در لیوانم

آبدیده شود. (همان)

*

شعر، بذر رهایی می کارد و کار می کند

(شعر آزادی را فرمان می راند، هزار و یک شعر)
*

 پرواز را خاک کنیم؟ ( لیلی‌، پرنده، ماهی و آب)

--------------------------

برگرفته‌از:

شهروند، هزار و یک شعر، عصر نو