خانه

اسماعیل خوئی

 
 

آسمانم را ول کردی هومن جان

 

 

اين همه لبخند:

و يکی نيز لب‌آرای تو ديگر نيست

                                 نخواهد بود

اين همه روی دل‌آرا:

و يکی‌شان نيز

                   از پشتِ عينکِ عشق

                                               به چشمانِ تو زيباتر نيست،

                                                                                   نخواهد بود.

و اخگری نيز از اين همه شور

                                      که در جهان باقی‌ست

گوشه‌ای از دل تاريکت را روشنگر نيست،

                                                      نخواهد بود.

 

و ستونم بودی:

بام فردای جهانم بر دوش تو بود،

پسرم!

بی وفا جانم!

شانه خالی کردی،

آسمان را ول کردی،

                           در رفتی.

آتش‌افشانی بودی از خشم خاموش درون

                                              -می دانستم-

جوش آوردی،

                  سررفتی.

 

و، در آن ظهر تابستانی،

زير خورشيدی بی عاطفه و خونسرد

که از آن بالاها

                   کرکس وار

                                 نگاهم می کرد،

چار مرد

          از ماشين سياه

                               تابوتت را

                                           پائين

                                                  آوردند

و به سوی آن گودی‌ی بلعنده،

                                        آن ژاغر آدمخوار،

بردند.

 

و هنوزت می بينم

                        در باريکه‌ء آن تاريکا

                                                -هومن جان-

که فرو می روی

                      افتان 

                             در تاريکی باريکش

و هراست می گيرد از اينکه نمی يابی

                                                  جز باريکهء تاريکی

                                                          در دورش و نزديکش

 

و هراسم می گيرد از اين که نمی دانم

ريسمان ضجّه‌‌ام آيا

                         هرگز،

                                 در افتان بودنِ بی پايانت در آن هيچای سياه،

دستگيرت خواهد بود.

و هراسم می گيرد از خالی‌ی بی معنائی

که عيان تر از آينه می بينم

                                    بی تو

رو به روی پدر پيرت خواهد بود.

 

و لَجَم می گيرد از بودنِ بی فردائی

که روا داشته‌ای بر من.

بی پدر!

          می بينی:

گفتنم

         باز

دارد

محتوائی از نق نق می يابد،

شکلی از تسبيحی از اشک

                                    که بر خاکِ ناکامی‌ی مظلومت

                                                                           می گسلد.

و تپش‌واره‌ای از افتادن

                              در چالهء درماندگی‌ی مطلق،

                                                                  از...

                                                                  از...

                                                                  آی!

خاک بر سر!

                می بينی:

شعر من دارد

                 باز

وزنی از هق هق می يابد.

 

زير گل، تنگدل، ای...

بی همه چيزک من!

در چه کاری، فرزندم، دلبندم، پارهء جانم.

پسرم

        وای،

پسرم!

بی تو ما غرقه به خونيم، تو بی ما چونی؟

آی،

بی نوا! ترسو! بدبخت!

بی شرف! ناکس!

کرّه خر!

          گوساله!

                     پدرسگ!

                                کونی!

آخ،

مادرم نيست،

تا نهم سر بر دامانش

                           (با لشتم

                                      نرمهء رانش)

و بگريم

         درياهای درونم را-در خود-

                                           بر خوبی،

                                                       بر رحم،

                                                                  بر دانائی،

                                                                               بر فهم،

بر شکيبائی،

                 بر هستی‌ی انسانی‌ی او

                                                   (بر انسانش)

و خدا هم نيست،

تا تمام خشماندوهم را

در مُشتِ دُرُشتی

                       گرد آرم

و بکوبم

بر دهانش.

و آتشی گردم

                   توفنده‌ تر از دوزخ

و بتوفم بر جانش:

و بر آرم نعره ای از عصيان

که به ياد آرد شيطانش را

و بسوزد دلش از باز به ياد آوردن بيدادی

که روا داشته بر شيطانش.

 

آه

عينکت هست،

                    نگاهت نيست.

کُتت اينجاست،

                     کجائی خودِ تو،

پسرم؟!

 

پشت ميزت

می نشينم.

                پرهيبت را می بينم.

-نکش، احمق جان! ديوانه! اين همه سيگار نکش!

قاهقاهت را می شنوم از دور

و صدای پايت می آيد، امّا،

نمی آئی خودِ تو

پسرم،

         آخ،

پسرم!

 

يکم فروردين-بيدرکجا

 

از مجموعه‌ینهنگ در صحرا