خانه

زیبا کرباسی

 
 

بیست و سه سالگی

 

 

نبودی و

           آینه

                تنها یارِ بی تایی بود.

غربت بودم،

              تن بودم؛

و هوا

      بیست و سه درجه

                             زیرِ تنهایی بود.

 

آمدی:

وطن شدم،

             برهنه شدم،

                             جان شدم،

                                         من شدم.

 

تیرماه ۱۳۷۵

---------------

نا به خود

 

طوطیانِ رنگها از چشمانم می گریزند،

قمریانِ واژه ها از لبانم

و پرستویِ عشق از کفم.

 

لحظه ها

           هستی

                   زمین

                           و هرچه در آن است

                                                    می گریزند:

اسبِ سرکشِ شعرم رم کرده است.

 

زمستان ۱۳۷۴  

------

 

آهواره ۲۰

 

آسمانِ شما

              هر رنگ که می خواهد

                                          باشد:

کبود،

      خاکستری،

                    یا که نیلی،

فرقی به حال من نمی کند:

 

شعر من

            هماره

                     بر آن

                             سپید می روید.

 

بهار ۱۳۷۵

 

 

برگرفته از کژدم بر بالش