خانه

زیبا کرباسی

بیست و سه سالگی

نبودی و

           آینه

                تنها یارِ بی تایی بود.

غربت بودم،

              تن بودم؛

و هوا

      بیست و سه درجه

                             زیرِ تنهایی بود.

آمدی:

وطن شدم،

             برهنه شدم،

                             جان شدم،

                                         من شدم.

تیرماه ۱۳۷۵

---------------

نا به خود

طوطیانِ رنگها از چشمانم می گریزند،

قمریانِ واژه ها از لبانم

و پرستویِ عشق از کفم.

لحظه ها

           هستی

                   زمین

                           و هرچه در آن است

                                                    می گریزند:

اسبِ سرکشِ شعرم رم کرده است.

زمستان ۱۳۷۴  

------

آهواره ۲۰

آسمانِ شما

              هر رنگ که می خواهد

                                          باشد:

کبود،

      خاکستری،

                    یا که نیلی،

فرقی به حال من نمی کند:

شعر من

            هماره

                     بر آن

                             سپید می روید.

بهار ۱۳۷۵

برگرفته از « کژدم بر بالش»